waarom mag ik bij een particuliere klant niet dezelfde kosten rekenen

Consumentenregels zijn hier niet aan de orde

Deze vraag speelt bij debiteurenkast.nl niet, want het platform is gebouwd voor ondernemers die aan andere bedrijven leveren. Bij een zakelijke klant geldt het regime van de handelsrente en de vaste vergoeding van 40 euro uit Richtlijn 2011/7/EU. Bij een particuliere klant gelden andere regels, met onder meer de verplichte veertiendagenbrief voordat er kosten mogen worden gerekend — maar dat traject hoort bij een ander soort dossier dan waarvoor dit platform de berekeningen en brieven maakt.

Het verschil dat je proeft, zit in het uitgangspunt van artikel 6:83 BW: bij een zakelijke overeenkomst raakt de schuldenaar vaak al van rechtswege in verzuim na het verstrijken van de betaaltermijn, zonder dat daar een aparte waarschuwing aan voorafgaat. Bij een consument ligt dat anders: de wet vraagt daar eerst een aanmaning met een termijn van veertien dagen, voordat er incassokosten mogen worden gerekend. Dat is een bewuste keuze van de wetgever om de consument extra te beschermen, omdat die in de regel minder in staat wordt geacht zijn positie te overzien dan een bedrijf. Voor jouw dossiers als leverancier aan andere bedrijven is dat onderscheid vooral achtergrondinformatie: relevant om te begrijpen waarom de brieven en bedragen die je hier ziet zijn zoals ze zijn, maar niet iets waarmee je zelf rekening hoeft te houden. Als je precies wilt weten welke rente en welke vergoeding wél voor jouw facturen gelden, lees je dat na bij hoeveel handelsrente mag ik een zakelijke klant rekenen en bij wanneer mag ik de vergoeding van veertig euro in rekening brengen.

Waar dat verschil vandaan komt: BW en de richtlijn

Het onderscheid volgt uit de combinatie van artikel 6:81 tot en met 6:83 van het Burgerlijk Wetboek, die bepalen wanneer verzuim intreedt, en Richtlijn 2011/7/EU, die specifiek voor handelstransacties tussen ondernemingen de handelsrente en de vergoeding van 40 euro invoert. De richtlijn geldt niet voor overeenkomsten met consumenten; daarvoor blijft het gewone verzuimregime van het BW het uitgangspunt, aangevuld met de aparte regel over de veertiendagenbrief.